Dit kan zo uit een thriller komen. Dat doet het in feite ook, al verwacht men dat niet bij het zien van de titel.

Black Swan is een film met ballet erin, ja, maar gaat veel dieper dan dat. Het verhaal kruipt onder je huid, grijpt je vast en sleept je mee. Nina Sayers, gespeeld door Natalie Portman, krijgt de mogelijkheid om te schitteren als white en black swan. Vanaf dat moment bestaat er niets anders dan dansen voor haar. Er is geen ontkomen aan de onderlinge competitie. De balletwereld is duister, iets wat erg goed vertaald wordt in deze film. De sfeer die Black Swan ademt is sinister en dat komt de beleving ten goede. Het voegt absoluut iets toe aan de competitieve danswereld, maar ook aan de wereld van Nina Sayers.

Er bestaat niets anders meer voor haar, ze is geobsedeerd door de rol. Het moet perfect, tot in de puntjes. En dat is nou net wat haar tegenhoudt. Nina moet loslaten en het is één van de andere danseressen, Lily, die haar dat laat doen. Waar een pilletje al niet goed voor kan zijn. Niet alleen gaat Nina een avondje stappen, ze belandt zelfs met Lily in bed. Of toch niet?

In deze film is niets wat het lijkt. Een lieve balletfilm? Alles behalve. Black Swan laat de donkere kanten van het leven zien: oneerlijkheid, ongewenste seksuele intimiteiten en de dood. Het illustreert Nina’s doorgeslagen obsessie maar al te goed; het kijken maakt je aan het twijfelen. Komen er echt veren uit haar en wordt ze een zwaan of…? De special effects van deze film zijn erg goed gedaan en maken je nog meer aan het twijfelen over realiteit en verbeelding.

Natalie Portman heeft zelfs een Oscar in de wacht weten te slepen voor Black Swan. En terecht. Portman heeft een hoop moeten doorstaan (waaronder een gekneusde rib en een zware hersenschudding), maar dat is niet te merken in de film. Ze is geloofwaardig en keihard. Ze is niet Natalie Portman, maar Nina Sayers en je gelooft het direct.

Black Swan is geen schattige roze-tutu film, maar geeft een prachtige weerspiegeling van de realiteit. Het einde is adembenemend. Letterlijk. Let op: ook geschikt voor mannen. Kijken dus.

Laat ik vooral rechtvaardig proberen te zijn. Ik heb Jane Eyre dit jaar twee keer gelezen; beide keren in het Engels. Mijn eerste indruk na een paar bladzijden was vooral dat ik nieuwsgierig was. Wie was dit meisje dat zich verstopte achter een gordijn met een boek? Waarom? Wat is haar situatie? Haar probleem? Echter, toen ik verder las, werd het duidelijk dat de schrijfstijl in die tijd heel anders was dan wat we van de modernere literatuur gewend zijn. Dat is niet erg – absoluut niet – maar absoluut wel even wennen. Natuurlijk had ik dit ook al gezien bij Thomas Hardy’s Tess of the D’Ubervilles, maar het blijft lastig.

Dat maakte ook dat ik het de eerste keer niet zo positief ervaren heb als ik verwachtte. Ik vond het langdradig en af en toe een beetje gemekker. Het verhaal was mooi, ja, maar het mooie was er erg lastig uit te halen. Het uitgebreid beschrijven van iedere gebeurtenis leidde me teveel af. Ik zag er dan ook een beetje tegenop om het boek binnen een paar maanden nog een keer te moeten lezen voor de universiteit.

Wat een opluchting dat ik dat moest doen. Het heeft mijn visie, mijn mening over Jane Eyre veranderd. Doordat ik het boek al gelezen had en de belangrijke verhaallijnen kende, las het een stuk makkelijker. De langdradige stukken waren plotseling een stuk minder langdradig en details begonnen op te vallen. Voor degenen onder ons die dit boek ook gelezen hebben: is het jullie opgevallen dat het weer in het verhaal aansluit op Jane’s emoties en gemoedstoestand? En dat dit boek eigenlijk helemaal niet zo heel christelijk is? De eerste keer vond ik dat namelijk wel – maar de tweede keer interpreteerde ik het verhaal heel anders.

En dat is natuurlijk een kunst opzich. Emily Brontë weet een boek te schrijven wat de meeste lezers de eerste keer al grijpt – ane Eyre is niet voor niets een klassieker geworden. Maar daarnaast heeft ze het zo weten te schrijven, dat het ook nog op verschillende manieren gelezen kan worden wanneer je het verhaal opnieuw leest. Het verhaal zelf is bijzonder. Een meisje, met zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, toewijding en passie. Daarnaast heeft Brontë er verrassende wendingen in verwerkt en of je het nou wilt of niet, ze sleept je toch mee in het verhaal.

Mijn mening? Toch een keer lezen, als je dat nog niet gedaan hebt. En gewoon over je heen laten komen.

Dat komt door verschillende dingen. Ik ben heel druk met de uni – wat overigens erg goed gaat – en daarnaast voer ik een continue gevecht met mijn gezondheid. Dat laatste gaat steeds een beetje beter, maar kost enorm veel energie. Ik heb er hulp bij gezocht, zodat het proces wat versnelt, maar de juiste hulp vinden kost meer moeite op dit moment dan het op eigen houtje proberen op te lossen.

Ik zou zo graag meer schrijven. Maar eens per week fotofictie is op dit moment gewoon niet te doen. Ik maak genoeg mee om over te schrijven, maar heb te weinig energie om het ook werkelijk te doen. Ik lees meer dan genoeg voor de uni, maar ook hier heb ik weer te weinig energie voor. Het dilemma? Hoe ga ik mijn site toch voortzetten? Ik vind het zo leuk, zo fijn om te doen, maar hoe krijg ik het voor elkaar?

Wat de huishoudelijke mededeling dan is? Dat ik nog niet weet wat 2011 gaat brengen voor Lauraimes’ Letters. Ik wil namelijk zoveel: schrijven, een nieuwe layout, studeren, beter worden. Op dit moment weet ik gewoon niet hoe ik dat allemaal kan doen. De echte mededeling dan maar: een fijne jaarwisseling!

Maak kennis met Bernard Allison. Ik hoor sommigen nu denken: ‘Allison? Heb ik dat niet eerder gehoord?’ Jawel, dat zou heel goed kunnen. Bernard Allison is de zoon van, de zoon van Luther Allison. Deze blues gitarist uit Chicago brak door in 1957 toen Muddy Waters heb uitnodigde op het podium. En zijn jong verworven talent is gelukkig doorgegeven aan de volgende generatie.

Bernard Allison neemt een band mee, bestaande uit een basgitarist die met het publiek speelt, een saxofonist die tegelijkertijd een manusje van alles is en ‘waar alle onverklaarbare geluiden vandaan komen’ en een drummer die helemaal los gaat. Voor een leuke twist speelt er een Duitse gitarist mee. Om het af te maken hebben we een pianist achter een orgel. En dat samen vormt een geheel van muziek, passie en communicatie.

Communicatie? Bernard Allison práát met zijn gitaar. Zijn gezicht, zijn expressies, vullen zijn taal aan. Het is een bijzonder aanschouwen en kenmerkend voor deze artiest. Een nummer is niet na een paar minuten afgelopen, maar kan rustig nog een minuut of tien doorgaan met heerlijke improvisatie vanuit het hart.

Bernard Allison is geen artiest alleen. Er is interactie met de andere bandleden en dat maakt het nog net even wat leuker in interessanter om naar te kijken. Sterker nog, hij besteedt uitgebreid aandacht aan ze. Aan het begin worden ze geintroduceerd en aan het eind, na een concert wat al langer duurde dan verwacht, krijgen ze ieder een eigen moment om helemaal los te gaan. En dat doen ze, stuk voor stuk. Wat een respect voor ieder van hen, wat een kunsten.

Om vier uur ‘s middags begonnen ze en naar mijn verwachting zou het rond zes uur, half zeven wel klaar zijn, maar uiteindelijk was het om acht uur pas echt afgelopen. Wat een topconcert. Wat een liefde voor, in en met muziek. Letterlijk ‘soul,’ precies wat ik me altijd voorstel bij muziek van een donkere muzikant.

Niet veel later galmden de klanken van deze verfrissende band door de gehele ruimte. En niet alleen de muziek en zang vulde deze geheel, ook maakten ze er op bijzondere wijze gebruik van. Ik heb al vaak beginnende bandjes gezien, de meeste doen ontzettend hun best, maar blijven vaak wat timide. Maar zij, zij durfden. En bij de één valt dat goed, bij de ander wat minder. We werden uitgenodigd om mee te klappen, mee te zingen en springen. Ze maakten gebruik van de hele zaal en een drumsessie van de leadzanger terwijl hij op de bar staat heeft toch een positieve indruk achter gelaten.

Genoeg geheimzinnig gedoe. Ik heb het over de Handsome Poets. En hun muziek is ‘handsome.’ Afgelopen oktober 2010 kwam hun nieuwste single, ‘Dance, The War Is Over,’ uit en al snel is deze te horen op radio en tv.

\’Dance, The War Is Over\’

Helemaal niet verkeerd. Eigenlijk is het heel jammer dat De Wereld Draait Door maar zulke korte fragmenten laat spelen, want ‘Dance,’ vraagt erom om lekker te dansen.

Het maakt ook niet uit waar deze jongens zijn, want een paar uur na het optreden in Zandvoort aan de Eem, begon het feest opnieuw in de Curtis. Ze speelden goed in op deze omgeving en dit optreden was verrassend genoeg, ookal speelden ze sommige nummers voor de tweede keer, totaal anders, maar bracht dezelfde impressies en sfeer over. Ze zijn tof, verfrissend en hebben ambitie. Zeker even luisteren dus.

Bron: http://www.handsomepoets.nl/index.php?id=p.606#photo

De  vertoning van Project aarde is opgedeeld in twee avonden. De eerste avond heb ik de eerste twee afleveringen gezien. Ik had geen idee wat ik kon verwachten. Robert en Ruben hielden een korte introductie, waarin ze meer vertelde over het ontstaan en het concept van dit project.

Vier jaar geleden is dankzij de toen actuele vogelgriep in een Taiwan-achtig land, het begin van de ideeën voor het script ontstaan. Na twee jaar schrijven begon het opnemen dan eindelijk. En dit was niet zomaar opnemen, noch was het zomaar een script. De acteurs kenden slechts het verleden van hun eigen karakter, en niets anders. De toekomst was voor hen onbekend. Ze werden neergezet met een moment en locatie, mogelijk met nog een andere acteur en zo ontstond er een stukje improvisatie, waarbij de gesproken teksten niet afkomstig zijn uit een script.

Het verhaal van project aarde begint in 1960 en 2012. We maken kennis met Arwin Kalsen, zijn bizarre projecten en zijn lichtelijk gestoorde broer. 52 jaar later zijn we bij het leven van Peer Jøskersson aanbeland en maken een heftige en tevens belangrijke gebeurtenis mee. Tussen deze twee verhaallijnen wordt gealterneerd en later komt er een derde, 1992, bij. Ramsey Pelt is de persoon waar het om draait en tot nog toe is de relatie tussen deze drie verhaallijnen bij mij nog wat onduidelijk.

Wat mij heel erg aanspreekt bij deze serie, is het concept. Het concept van improviseren. Dit maakt het zoveel realistischer dan het spelen van een tot in detail uitgeschreven script. Kijk maar eens naar jezelf en naar wie je bent. Gebeurtenissen in het verleden vormen voor een deel je karakter en de manier waarop je reageert in bepaalde situaties. De acteurs kennen het verleden van hun karakters en zullen dus reageren op de situaties die door het improviseren ontstaan aan de hand van deze kennis. In tegenstelling tot de in detail uitgeschreven scripts, kennen deze acteurs hun toekomst niet en dat is wat dit concept zo sterk maakt.

Daarnaast geeft het ook een stukje vrijheid tot creativiteit. Natuurlijk is er een lijn waar ongeveer aan vast gehouden wordt, maar er kunnen ook momenten ontstaan buiten het script om die toch goed in het project passen. De acteurs kunnen hun eigen interpretatie van hun karakter en het script laten zien, terwijl normaal het hele script de interpretatie van de schrijver vastlegt. Denk bijvoorbeeld aan een gids in het museum – deze legt je gewoon de interpretatie van de kunstenaar voor, waardoor jouw eigen interpretatie van het werk beperkt wordt. Maar met het concept van Ruben en Robert is het mogelijk om de acteurs zelf te laten interpreteren, improviseren en presteren.

Dan nog het verhaal. Hoewel ik het zelf nog niet geheel begrijp, zit hier werkelijk een geniaal brein achter. Excuses, twee geniale breinen. Het is complex, te complex om onder woorden te brengen. Het maakt nieuwsgierig, hongerig naar meer. Het verband tussen de drie verhaallijnen is nog onduidelijk en ik vraag me af wanneer ik het geheel ga zien en waardoor ik dit ga zien. Ik heb het gevoel dat deze serie als een puzzel is: je krijgt verschillende stukjes aangereikt, maar ziet de oplossing (het geheel) pas als je alle stukjes in elkaar hebt gelegd.

Nog even wachten op volgende week – dan komen aflevering drie en vier. Daarvoor worden de eerste twee aflevering nogmaals getoond en ik hoop dat ik het bij een tweede keer zien wellicht beter begrijp.

Natuurlijk ga ik mijzelf verdedigen en proberen te verantwoorden. Want wat is het geval? Vorige week maandag, 13 september, begon mijn nieuwe studie. Ik heb het enorm naar mijn zin, dit is echt helemaal mijn ding. Maar het is ook hard werken.

Naast het harde werken kreeg ik ook nog een tegenslag te verwerken: de vader van een vriendin van mij is onverwachts aan een longontsteking – en uiteindelijk longembolie – overleden. De begrafenis was zwaar en bracht me van mijn stuk. Schrijven zat er even niet in.

Ik heb nog een stuk op mijn andere computer staan en dat zal ik ergens deze dagen online zetten. Verder zullen de foto’s van Project 365 dan ook op de site hier geupload worden. Mocht je ze alvast willen bekijken, dan kan dat hier.

Mijn eigen, trouwe viervoeter

De onbekende vrouw, donkerharig, liep met een stevige pas door. Ze riep hem, die achtergebleven was om te snuffelen. Hij passeerde mij zonder op- of omkijken en volgde trouw zijn baasje. Wat is het toch eigenlijk bijzonder.

De relatie tussen mens en huisdier en specifiek die tussen mens en hond. We kunnen hem commando’s en trucjes leren. We kunnen ze liefde geven, maar helaas zijn er ook mensen die deze viervoeters verwaarlozen. Dat zien we regelmatig op zenders als Animal Planet. Maar wat ik daar ook zie, zie ik overal. Deze bijzondere diertjes blijven trouw.

De honden zien ons als hun leider en volgen daarom trouw. Ik vind het speciaal om te zien dat de labrador passeerde, zonder enige aandacht te schenken aan mij. Hij volgde het ‘kom’ commando van zijn bazin op en het leek wel alsof dat voor hem het belangrijkste in de wereld was op dat moment.

Viervoeters kunnen ons ook emotioneel helpen, door er gewoon te zijn. We kunnen tegen ze praten en knuffelen, aaien of gewoon genieten van het feit dat we niet helemaal alleen zijn. Want zij zijn er altijd, afhankelijk van ons. En in werkelijkheid, als je er eenmaal aan begint, zijn wij ook afhankelijk van hen. Ze zijn ons beste vriendje, zoals wij hen ook een nieuw vriendje geven. Er is slechts één nadeel…

Maar ookal liggen ze overal, moet je dag in dag uit stofzuigen om er voor een paar minuten vanaf te komen, de liefste haren behoren toch echt tot een hond, onze trouwe viervoeter.

Het klinkt als een sprookje. Maar natuurlijk verliep niet alles vlekkeloos. Mijn strakke planning (14.43 uur de trein heen – uiterlijk 16.44 uur weer terug) werd gedwarsboomd door één of andere storing. De treinen van 43 reden niet. Die van 58 wel, maar ik vreesde dat ik te laat zou komen. Godzijdank was het geluk weer met mij toen bleek dat ik maar drie minuten later aan zou komen dan in eerste instantie gepland.

Voor ik het wist zocht ik naar de juiste aankomsthal en stond ik te turen naar de schermen en bagageband. En ineens zag ik hem, zijn loopje, zijn houding, hem. Kriebels in mijn buik. Rustig wachtend op zijn bagage. Hij draaide zich om en tuurde mijn kant op. Ik wist niet zo goed of hij me herkende, maar ik weet wel dat ik alleen maar kon glimlachen. Waarschijnlijk straalde ik het zelfs van achter uit.

Hij kwam de deur uit gelopen en ik vloog hem om zijn nek. Oké, dat is niet wat ik werkelijk deed, want Ruben had één grote weekendtas en twee kleinere tassen vast. Maar een hartstochtelijke begroeting was het wel. Zijn ogen schitterden en hij straalde, oprecht blij om mij weer te zien. Oh, wat voelde ik mij gelukkig. Zelfs nu ik dit schrijf en terug denk aan mijn impuls, zit ik nog met een grijns van geluk op mijn gezicht.

Het was kort en ik moest mijn trein naar Utrecht gaan halen. Even bijpraten, mijn Red Passion! gelakte nagels bewonderen en genieten van dit korte, onverwachte moment. Voor ik het wist zat ik weer in de intercity, op weg naar mijn intro. Maar mijn dag was niet meer stuk te krijgen. Dit is voor mij liefde. Toegeven aan impulsen, impulsieve ingevingen door liefde, voor liefde, met liefde.

Pas toen een donkere jongen tegen haar opbotste, drong het tot haar door dat ze zonder duidelijke bestemming haar huis had verlaten. Zelfs de gigantische mensenmassa was haar niet opgevallen. De jongen keek Lotte geschrokken aan en verontschuldigde zich direct. Ze dook ineen toen hij begon te praten.
”Ik heb toch niet op je gemorst?!” Het kwam er bezorgd uit. Zijn stem was, net als de avondlucht, warm en zacht. Lotte liet haar adem opgelucht ontsnappen. Ze forceerde een glimlach en schudde haar hoofd.
”Gelukkig. Heb ik je bezeerd?” Dit keer dook ze niet ineen bij het horen van zijn stem en antwoordde zelfs dat ze niets mankeerde. Haar armen deden zeer en ze had een aantal gemene blauw plekken, maar dat kwam niet door hem.
”Kom, laat me een drankje voor je halen om het goed te maken,” zei hij, terwijl hij gebaarde dat ze hem moest volgen. Even aarzelde ze.

Een uur later stond Lotte nog steeds met de jongen, Didier, op het plein. Toch was ze nog altijd wat paranoia en keek constant om zich heen. Het was Didier al vrij snel opgevallen en hij vroeg zich af waarom ze dit deed. Ze had ontkennend geantwoord en hij liet het erbij. Didier vond Lotte een mooi, maar bang reetje. Wat schichtig. Het maakte haar schattig en eindelijk kon hij zich over zijn verlegenheid heen zetten.

”Wil je met me dansen?” vroeg hij tenslotte. Zoals hij al verwacht had, keek ze hem met grote, angstige ogen aan. Het gaf Didier nog meer moed en hij leidde haar de ‘vloer’ op door haar hand te pakken. Ze volgde en tot zijn grote verbazing kon ze dansen. Ze volgde probleemloos zijn bewegingen en paste zich aan hem aan alsof dat haar tweede natuur was. Lotte genoot. De hele wereld kon haar gestolen worden. De hele wereld, behalve dit moment.

Hij had haar gezocht. Ze was weg gegaan. Weg gelopen. Het mokkel. Hoe durfde ze? En daar stond ze, alsof er nooit iets gebeurd was. Te dansen. Met een andere jongeman, nota bene. Hij was als dynamiet en moest zichzelf inhouden toen haar blik de zijne kruiste. Lotte keek vastberaden, wat hem verbaasde. Boeten zou ze. De knokkels van zijn vuisten waren nog rood van vanmiddag, maar dat kon hem niet schelen. Weer was het haar niet gelukt om te ontsnappen. Lotte was van hem, Boris.