Een veel gelezen klassieker. Dat is een feit wat niemand zal ontkennen wanneer we het hebben over Jane Eyre. Dit is echter ook iets wat het voor mij een beetje eng maakt om een review te schrijven over dit boek. Er zijn zoveel meningen, analyses en interpretaties als het gaat om Jane Eyre. Ik kan keihard worden afgerekend op wat ik schrijf. Het kan echter ook zo zijn dat ik onbewust iemand beledig met mijn mening over dit welbekende boek. En dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Laat ik vooral rechtvaardig proberen te zijn. Ik heb Jane Eyre dit jaar twee keer gelezen; beide keren in het Engels. Mijn eerste indruk na een paar bladzijden was vooral dat ik nieuwsgierig was. Wie was dit meisje dat zich verstopte achter een gordijn met een boek? Waarom? Wat is haar situatie? Haar probleem? Echter, toen ik verder las, werd het duidelijk dat de schrijfstijl in die tijd heel anders was dan wat we van de modernere literatuur gewend zijn. Dat is niet erg – absoluut niet – maar absoluut wel even wennen. Natuurlijk had ik dit ook al gezien bij Thomas Hardy’s Tess of the D’Ubervilles, maar het blijft lastig.
Dat maakte ook dat ik het de eerste keer niet zo positief ervaren heb als ik verwachtte. Ik vond het langdradig en af en toe een beetje gemekker. Het verhaal was mooi, ja, maar het mooie was er erg lastig uit te halen. Het uitgebreid beschrijven van iedere gebeurtenis leidde me teveel af. Ik zag er dan ook een beetje tegenop om het boek binnen een paar maanden nog een keer te moeten lezen voor de universiteit.
Wat een opluchting dat ik dat moest doen. Het heeft mijn visie, mijn mening over Jane Eyre veranderd. Doordat ik het boek al gelezen had en de belangrijke verhaallijnen kende, las het een stuk makkelijker. De langdradige stukken waren plotseling een stuk minder langdradig en details begonnen op te vallen. Voor degenen onder ons die dit boek ook gelezen hebben: is het jullie opgevallen dat het weer in het verhaal aansluit op Jane’s emoties en gemoedstoestand? En dat dit boek eigenlijk helemaal niet zo heel christelijk is? De eerste keer vond ik dat namelijk wel – maar de tweede keer interpreteerde ik het verhaal heel anders.
En dat is natuurlijk een kunst opzich. Emily Brontë weet een boek te schrijven wat de meeste lezers de eerste keer al grijpt – ane Eyre is niet voor niets een klassieker geworden. Maar daarnaast heeft ze het zo weten te schrijven, dat het ook nog op verschillende manieren gelezen kan worden wanneer je het verhaal opnieuw leest. Het verhaal zelf is bijzonder. Een meisje, met zoveel doorzettingsvermogen, zoveel liefde, toewijding en passie. Daarnaast heeft Brontë er verrassende wendingen in verwerkt en of je het nou wilt of niet, ze sleept je toch mee in het verhaal.
Mijn mening? Toch een keer lezen, als je dat nog niet gedaan hebt. En gewoon over je heen laten komen.