Niet alleen Zandvoort aan de Eem en de Curtis waren vol, maar ook de Noot. Nee, dit keer niet vanwege onze band uit Nederland, de Handsome Poets. Deze man komt uit de Verenigde Staten en is al vaker hier geweest. Deze man is niet blank en dat is te horen in zijn muziek. Hij heeft het met de paplepel ingegoten gekregen en dat is maar goed ook, want nu kunnen wij tenminste de middag en avond heerlijk genieten.
Maak kennis met Bernard Allison. Ik hoor sommigen nu denken: ‘Allison? Heb ik dat niet eerder gehoord?’ Jawel, dat zou heel goed kunnen. Bernard Allison is de zoon van, de zoon van Luther Allison. Deze blues gitarist uit Chicago brak door in 1957 toen Muddy Waters heb uitnodigde op het podium. En zijn jong verworven talent is gelukkig doorgegeven aan de volgende generatie.
Bernard Allison neemt een band mee, bestaande uit een basgitarist die met het publiek speelt, een saxofonist die tegelijkertijd een manusje van alles is en ‘waar alle onverklaarbare geluiden vandaan komen’ en een drummer die helemaal los gaat. Voor een leuke twist speelt er een Duitse gitarist mee. Om het af te maken hebben we een pianist achter een orgel. En dat samen vormt een geheel van muziek, passie en communicatie.
Communicatie? Bernard Allison práát met zijn gitaar. Zijn gezicht, zijn expressies, vullen zijn taal aan. Het is een bijzonder aanschouwen en kenmerkend voor deze artiest. Een nummer is niet na een paar minuten afgelopen, maar kan rustig nog een minuut of tien doorgaan met heerlijke improvisatie vanuit het hart.
Bernard Allison is geen artiest alleen. Er is interactie met de andere bandleden en dat maakt het nog net even wat leuker in interessanter om naar te kijken. Sterker nog, hij besteedt uitgebreid aandacht aan ze. Aan het begin worden ze geintroduceerd en aan het eind, na een concert wat al langer duurde dan verwacht, krijgen ze ieder een eigen moment om helemaal los te gaan. En dat doen ze, stuk voor stuk. Wat een respect voor ieder van hen, wat een kunsten.
Om vier uur ‘s middags begonnen ze en naar mijn verwachting zou het rond zes uur, half zeven wel klaar zijn, maar uiteindelijk was het om acht uur pas echt afgelopen. Wat een topconcert. Wat een liefde voor, in en met muziek. Letterlijk ‘soul,’ precies wat ik me altijd voorstel bij muziek van een donkere muzikant.