Lauraimes' Letters

Het afgelopen jaar zag ik Ruben meerdere avonden (soms per week, soms per maand) naar Robert vertrekken en vaak pas weer laat thuiskomen. Wat hij daar deed was me een raadsel – veel verder dan een project met filmbeelden erin kwam ik niet. Maar 10 september 2010 is er eindelijk een tipje – een heel

Voor mij dus. Het is schandalig – Ik heb immers beloofd om iedere dag een foto te maken voor Project 365 en bovendien iedere week minimaal één keer een artikel te schrijven voor fotofictie. Toch is de laatste post alweer gedateerd op 9 september 2010. Niet netjes en niet zoals het hoort. Natuurlijk ga ik

De onbekende vrouw, donkerharig, liep met een stevige pas door. Ze riep hem, die achtergebleven was om te snuffelen. Hij passeerde mij zonder op- of omkijken en volgde trouw zijn baasje. Wat is het toch eigenlijk bijzonder. De relatie tussen mens en huisdier en specifiek die tussen mens en hond. We kunnen hem commando’s en

Ik liet mijn mentormama’s weten dat onze wegen vanaf dat punt tijdelijk zouden scheiden. Terwijl zij hun weg dieper de stad in vervolgden, keerde ik mij om richting Utrecht CS. De mensen om me heen waren als schimmen, want ik was met mijn hoofd ver, ver weg. Hoewel ik alle tijd kon nemen, liep ik

De warmte was voelbaar voor iedereen. Maar vooral voor haar. Ze was niet gewoon warm. Ze kookte. En al kokend was ze weggelopen. Haar wekkertje was afgegaan, de tijd was om en ze moest afkoelen. Een blik die op oneindig stond en een vastberaden tred. Maar nog nooit had Lotte zo’n grote onzekerheid gevoeld. Pas

Pasta is er in alle vormen en maten, evenals zijn sauzen en bereidingen. Een veelzijdig product met eindeloze mogelijkheden. Mijn favoriete pasta is een grove pasta, zoals pipe rigate. Het liefst heb ik daar een rode tomatensaus, gevuld met rundergehaktballetjes á la Laura, courgette, gele paprika en zoete trostomaatjes. Een klein beetje kaas eroverheen zodat